Toerist in Gelderland

De leukste uitjes en overnachtingen in Gelderland!

MuZIEum, Nijmegen (dag 83)

“Welkom in mijn wereldje.” zegt Ineke vrolijk. “Voor mij is het sinds 18 jaar zo donker. Daarvóór heb ik gewoon kunnen zien, kunnen fietsen en kunnen autorijden.” Door een ongelukkig voorval is zij haar zicht verloren, maar ze heeft er inmiddels mee leren leven. Tijdens de “donkerbeleving” in het MuZIEum zijn wij nu tijdelijk in haar wereld.

MuZIEum Nijmegen

MuZIEum

“Kom maar binnen” zegt ze. Ze begeleidt ieder van ons naar een plek in haar woonkamer: De kledingkast, de bank, de keuken… “Voel maar eens wat je tegenkomt”. Ik voel een wokpan, kopjes en een broodrooster (en de radio staat aan maar ik kan de volumeknop helaas niet vinden 😉 ). Het lijkt me maar onhandig. Stel nou dat die wokpan heet was geweest?

We maken een wandeling door het park, over een zebrapad en we gaan naar de supermarkt. We mogen overal aankomen en overal aan ruiken. “Oeh, chips!” roept iemand en een ander heeft diepvries-pizza’s gevonden.

“Buig hier eens voorover en voel maar wat je tegenkomt” zegt Ineke. We voelen allemaal aan het rare ding dat vlak boven de grond hangt en uit buizen lijkt te bestaan. Het duurt een tijdje voordat we doorhebben dat het gewoon een parkbankje is waar we op kunnen gaan zitten!

Na een half uur in het donker rondgelopen te hebben, denk ik bij mezelf: “Ik heb het nu eigenlijk wel weer gezien, doe het licht maar weer aan.” en dat is het meest confronterende moment van de dag. Voor ons gaat straks het licht weer aan, maar voor Ineke zal het altijd zo donker blijven.

“Sinds ik mijn zicht ben verloren ben ik veel meer van dingen gaan genieten.” zegt Ineke. Haar reuk, smaak en gevoel zijn veel sterker geworden. Ineke zet ons allemaal op een barkruk en vraagt wat we willen drinken. Ik drink Fanta en proef de smaak ervan ineens héél goed. Daarna voel ik het via mijn slokdarm in mijn maag verdwijnen. Gelukkig zijn mensen in staat om het verlies van ‘zicht’ op een andere manier te compenseren.

Ineke vertelt dat we ook nog de donkerbeleving “op vakantie” kunnen doen en in oktober beginnen ze met de Ribbelroute. Dan ga je met een virtual-reality bril daadwerkelijk de stad Nijmegen in. Je krijgt dan virtueel allerlei oogziektes zoals staar en kokervisie, om ook eens te ervaren hoe dat is.

We stappen weer naar buiten en onze ogen moeten wennen aan het licht. Ineke ziet er héél anders uit dan ik me had voorgesteld. Met gemengde gevoelens ga ik naar huis: Ik ben blij dat ik mijn zicht weer terug heb en ik heb respect gekregen voor de manier waarop visueel gehandicapten met onze (toch wel visueel ingestelde) wereld omgaan.

Vorige

De Romeinen in Nijmegen (dag 82)

Volgende

De steengroeve in Winterswijk (dag 84)

10 Comments

  1. Wat confronterend, ook leerzaam. Ben ooit eens in Grave, het blindeninstituut geweest. In de studio waar de ingesproken boeken gemaakt werden. Zoveel respect wat de mensen daar leerden. En hoeveel de kinderen zelfstandig konden. Hoe vrolijk iedereen was.

  2. Mirre wat een belevenis weer vandaag je zit wel in een prachtige streek het Montferland geniet ervan

  3. Daar willen mijn man en ik ook nog altijd een keer nasr toe maar komt er helaas niet van. Maar lijkt me wel een mooie en bijzondere ervaring

  4. Wat een bijzondere belevenis.
    We mogen dankbaar zijn als we het elke ochtend weer licht zien worden!

  5. Moet je echt eens doen. Heel bijzonder!

  6. heel erg goed om zo in die mensen te verplaatsen. ik ben harstikke trots op je dat dit gedaan heb

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén